زایش ذهن

نکتاری از افکار سرگردان

زایش ذهن

نکتاری از افکار سرگردان

زایش  ذهن

سلام
محمد صادق | کریمی
فعال‌ عرصه‌ : | خبری | فرهنگی- سیاسی |
مهارت : | صید |
محل سکونت : | اردبیل |
محل کار : | خبرگزاری بین‌المللی «نسیم» |
کثرت روابط : | نگارش خبر |

×× متهم ردیف اول افکار منحرف ××

آخرین نظرات

رسانه و مدیریت بحران

سه شنبه, ۲۷ آبان ۱۳۹۳، ۰۹:۱۳ ب.ظ


انواع بحران
الف ـ طبقه‌بندی بحران ها از لحاظ ناگهانی بودن یا تدریجی بودن آنها: بعضی از بحران ها به صورت ناگهانی و آنی به ‌وجود می‌آیند و اثرات ناگهانی بر محیط درونی و بیرونی سازمان می‌گذارند. به این بحران ها، بحران های ناگهانی می‌گویند.
در مقابل این بحران ها، بحران های تدریجی وجود دارند که از یک سری مسائل بحران‌ خیز شروع می‌شوند و به مرور زمان تقویت شده و تا یک سطح آستانه ادامه و سپس بروز پیدا می‌کنند. برای مقایسه بحران های ناگهانی و تدریجی می‌توان از 6 ویژگی کلیدی استفاده کرد. بحران های ناگهانی باسرعت به ‌وجود می‌آیند ، قابلیت پیش بینی کمی دارند ،صراحت و روشنی آنها متمرکز است، آشکارند، از یک رویداد مشخص یک‌دفعه‌ای شروع می شوند، در یک زمان ثابت به وقوع می پیوندند، و از عدم انطباق سازمان با یک جنبه یا تعداد کمی از جنبه های محیطی حاصل می شوند. در مقایسه، بحران های تدریجی ، تدریجا به صورت تجمعی به وجود می آیند، قابلیت پیش بینی زیادی دارند، واضح و روشن نیستند، نقطه شروع آنها از یک سطح آستانه است، با گذشت زمان احتمال وقوع آنها بیشتر شده و از عدم انطباق سازمان با چندین جنبه از محیط به وجود می آیند (هوانگ و دیگران ،1999).
ب ـ طبقه‌بندی بحران از دیدگاه «پارسونز»: پارسونز سه نوع بحران را بیان می‌کند که عبارتند از :
1 ـ بحران های فوری: این بحران ها دارای هیچ گونه علامت هشداردهنده ی قبلی نبوده و سازمان ها نیز قادر به تحقیق در مورد آنها و نیز برنامه‌ریزی برای دفع آنها نیستند.
2 ـ بحران هایی که به صورت تدریجی ظاهر می‌شوند: این بحران ها به آهستگی ایجاد می‌شوند. می‌توان آنها را متوقف کرد و یا از طریق اقدامات سازمانی آنها را محدود ساخت.
3 ـ بحران های ادامه‌دار: این بحران ها هفته ‌ها، ماه ها و یا حتی سال ها به طول می‌انجامند. استراتژی‌های مواجهه شدن با این بحران ها در موقعیت های متفاوت بستگی دارد به فشارهای زمانی، گستردگی کنترل و میزان عظیم بودن این وقایع.
می‌توان از سه معیار سطح تهدید، فشار زمانی و شدت وقایع، در طبقه‌بندی و شناسایی بحران ها استفاده کرد و می‌توان از این طریق به مدیران نشان داد که چه زمانی یک پدیده و یا یک مشکل می‌تواند تبدیل به یک بحران شود.(رضوانی،1385)
ج ـ طبقه‌بندی بحرانها از دیدگاه «میتراف»: وی برای طبقه‌بندی بحرانها از دو طیف استفاده می‌کند. یک طیف داخلی یا خارجی بودن بحران ها را مشخص می‌کند. این که بحران در داخل سازمان به‌وقوع می‌پیوندد یا در خارج از سازمان. طیف دیگر فنی یا اجتماعی بودن بحران ها را نشان می‌دهد. محور افقی نمودار بحران های داخلی و خارجی را از هم متمایز می‌سازد و محور عمودی، بحران ها را از حیث ماهیت فنی یا اقتصادی بودن در مقابل اجتماعی یا سازمانی بودن تفکیک می‌کند؛ به این ترتیب، می‌توان چهار وضعیت کلی را متمایز ساخت. در نمودار مذکور، برای هر وضعیت کلی، نمونه‌هایی از بحران های شناخته شده، مشخص شده‌اند. برای مثال، بحران ناشی از «تعمیم نمادین» حاکی از شرایطی است که «موقعیت یک سازمان» فقط به خاطر آن که نام آن، تداعی منفی می‌کند، به خطر می‌افتد، برای مثال کسانی که به طور افراطی طرفدار حقوق حیوانات هستند، به آن دسته از تولیدکنندگان مواد غذایی که در استفاده از گوشت حیوانات زیاده‌روی می‌کنند، آسیب می‌رسانند. هرچه این گونه اقدامات عجیب و غریب‌تر باشند، افزایش آمادگی مدیران برای رویارویی با بحران های ناشی از آنها، ضرورت بیشتر دارد (اسپیلون، کرندال،2002).

مدیریت بحران
نگرش سنتی به مدیریت بحران، براین باور بود که مدیریت بحران یعنی فرو نشاندن آتش؛ به این معنی که مدیران بحران در انتظار خراب شدن امور می‌نشینند و پس از بروز ویرانی، سعی می‌کنند تا ضرر ناشی از خرابی ها را محدود سازند. ولی به تازگی نگرش به ‌این واژه عوض شده است. براساس معنای اخیر، همواره باید مجموعه‌ای از طرح ها و برنامه‌های عملی برای مواجهه با تحولات احتمالی آینده در داخل سازمان ها تنظیم شود و مدیران باید درباره اتفاقات احتمالی آینده بیندیشند و آمادگی رویارویی با وقایع پیش‌بینی نشده را کسب کنند. بنابراین، مدیریت بحران بر ضرورت پیش‌بینی منظم و کسب آمادگی برای رویارویی با آن دسته از مسائل داخلی و خارجی تاکید دارد که به طور جدی شهرت، سودآوری و یا حیات سازمان را تهدید می‌کنند. باید توجه داشت که مدیریت بحران با مدیریت روابط عمومی متفاوت است. مدیر روابط عمومی برای خوب جلوه دادن سازمان تلاش می‌کند در حالی که مدیر بحران سعی دارد تا در شرایط دشوار، سازمان را در موقعیت خوب نگه دارد. مدیریت بحران به منزله ی یک رشته علمی، به طور کلی در حوزه مدیریت استراتژیک قرار می‌گیرد و به‌طور خاص به مباحث کنترل استراتژیک مرتبط می‌شود (میتراف و دیگران ، 1978).
براساس نظرات «پیرسون» و «کلایر»، مدیریت بحران عبارت است از، تلاش نظام‌یافته توسط اعضای سازمان همراه با ذی‌نفعان خارج از سازمان، در جهت پیشگیری از بحران ها و یا مدیریت اثربخش آن در زمان وقوع (مک کانکی،1987).
عده‌ای بر این باورند که : مدیریت بحران از سه مرحله اصلی تشکیل شده که عبارت است از مدیریت بحران قبل، حین و بعد از وقوع بحران. قبل از وقوع بحران باید سه فعالیت کلیدی صورت گیرد: تشکیل تیم مدیریت بحران در سازمان، ایجاد یک سناریویی که بدترین حالت ممکن را نشان دهد، و تعریف رویه‌ای اجرایی استاندارد برای انجام فعالیت هایی قبل از وقوع بحران.(رضوانی ،1385)
در زمان وقوع بحران سه فعالیت اصلی باید انجام شود: تمرکز بر اشاعه اخبار و اطلاعاتی که مورد تمایل عموم باشد، مشخص کردن یک نفر به‌عنوان سخن گوی سازمان، و ارسال پیام ها و گزارش ها به صورت حرفه‌ای در رسانه‌ها. بعد از وقوع بحران دو فعالیت اصلی باید صورت گیرد: شناسایی عوامل ایجاد کننده بحران برای استفاده‌های آینده و برقراری ارتباط با ذی‌نفعان برای آگاه‌سازی آنها از نتایج و اثرات بحران (رودولف،1986).
مدیریت بحران ، فرایندی است برای پیشگیری از بحران و یا به حداقل رساندن اثرات آن به هنگام وقوع ، برای انجام این فرایند باید بدترین وضعیت ها را برنامه‌ریزی و سپس روش هایی را برای اداره و حل آن جستجو کرد (موسسه مدیریت آمریکا،2003).

رسانه و مدیریت بحران
بحران ها در تمامی انواع خود جزء جدایی ناپذیر زندگی بشرند و روز به روز نیز بر تنوع و تعدد آن ها افزوده میشود. رسانه های جمعی نیز با توجه به نفوذ و گسترش خود در جوامع و در تمامی ابعاد حیات بشری، به جزء جدایی ناپذیر بحران ها تبدیل شده اند. از یک منظر می‌توان ادعا کرد که رسانه ها از حساس‌ترین نقاط استراتژیک در هنگام بروز بحران ‌ها چه در سطح داخلی و چه در سطوح بین‌المللی می‌باشند. بنابراین اولین نکته در این بحث، مسأله مدیریت بحران است که برعهده رسانه‌ ها قرار گرفته است؛ زیرا از این منظر، رسانه اولین نهادی محسوب می‌شوند که داده‌ ها و خبرهایشان مورد بازبینی و ارزیابی قرار می‌گیرد و نکته دوم آن است که به‌دلیل اهمیت و حساسیت رسانه ‌ها در شرایط بحرانی چگونه می‌توان با برنامه‌ریزی و سازوکارهای مناسب رسانه‌ها را به‌سمت حل بحران و نه تشدید بحران سوق داد. عملکرد رسانه در مواقع بحرانی ، نیاز به ساز و کار ویژه‌ای دارد. در این مورد، نه‌تنها باید ملزومات سخت‌افزاری مدیریت، مثل برنامه‌ریزی رسانه‌ای، تشکیل تیم بحران و سازمان‌های پشتیبان رسانه را پیش‌بینی کرد، بلکه تأثیر رسانه بر افکار عمومی و سیاست خارجی در مواقع بحرانی، عملکرد رسانه‌ها در موقعیت‌های مختلف بحران، آسیب‌ها و مزایای توجه رسانه‌ها به بحران (پیش، در طول و پس از بحران) نیز به عنوان نیازمندی ‌های نرم‌افزاری مدیریت باید مورد توجه قرار گیرند. رسانه‌های جمعی نقش مهمی در آگاهی دادن به‌منظور واکنش مناسب با بحران جاری و آتی ایفاء می‌کنند. برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری ، از مهم‌ترین اقدامات مدیریت در هر سازمان محسوب می‌شود و سازمان رسانه وظیفه تولید و توزیع پیام و از جمله اخبار را بر عهده دارد.
سازمان رسانه در صورتی می‌تواند یک عامل اثربخش برای کنترل و مهار پیامدهای مخرب بحران‌ها شود که مدیریت آن تابع برنامه‌ریزی، انعطاف‌پذیری و تصمیم‌گیری اطمینان‌بخش باشد؛ به طوری که اولاً فرایند تولید و توزیع اخبار توسط سازمان رسانه با شرایط متغیر بحران، منطبق شود و ثانیاً تصمیم‌گیری‌های خبری بر اساس حداکثر آگاهی مدیران سازمان رسانه از نیازهای خبری باشد. (سلطانی‌فر ، مرتضوی ،1387)
وسایل ارتباط جمعی، مهم‌ترین ابزار مدیریت بحران در عصر کنونی هستند به طوری که رسانه‌ها در اکثر بحران‌های سیاسی به وجود آمده نقش داشته‌اند. بدین‌منظور برای واکاوی و تشریح مدیریت بحران باید شرایط بحرانی را در سه وضعیت قبل از بحران، حین بحران و پس از بحران مورد بررسی قرار داد؛ دلیل این هم به علت فرایند خاص بحران‌های سیاسی از کم تا شدت فراوان است.( سبیلان اردستانی،1387)
رسانه‌ها به‌‌دلیل توانایی در جذب مخاطب انبوه و همچنین مشارکت در فرآیند شکل دادن به افکار عمومی طیف گسترده‌ای از مردم، نقش قابل ملاحظه‌ای در بحران‌ها و کشمکش‌های سیاسی ـ اقتصادی دارند. فعالیت ارتباطی در دوران بحران، مستلزم در نظر گرفتن چگونگی درک بحران از سوی شهروندان، تحلیل عمومی عوامل درگیر و مداخله‌کننده، نحوه عمل سایر گروه‌ها، ماهیت متغیر و تضاد و ناهمخوانی میان عوامل یاد شده است.(نصیری،1387)
رسانه به لحاظ معنای لغوی آن یعنی واسطه این واسطه گری رسانه ها بایستی در حل بحران های ملی و بین المللی نیز مشاهده شود و لازمه آن بی طرفی رسانه هاست. بحران ها می توانند برای رسانه ها نیز فرصتی باشند؛ فرصتی برای جذب مخاطبان بیشتر. نقش رسانه ها صرفا نبایستی به مرحله حین بحران محدود شود ، بلکه آنها بایستی تدابیر و تمهیداتی برای مراحل قبل و بعد بحران نیز داشته باشد. نگاه مدیریتی بحران در رسانه ها ، نگاهی مربوط به شرایط بحرانی موجود بوده و مطمئنا تصمیمات اتخاذ شده توسط آن مدیریت تحت تاثیر شرایط و مصلحت موجود عمل خواهد کرد . بدیهی است که در کوران تصمیم گیری در زمینه بحران های وارده ، عواملی مورد توجه و دقت نظر کارشناسان قرار دارد که تصمیمات نهایی در راستای این عوامل گرفته شده و واکنش مورد نظر صورت می پذیرد . آن عوامل به ترتیب بررسی و تصمیم گیری عبارتند از : نوع بحران وارده و تحلیل شکل گیری آن (از نظر وسعت- نحوه نمایش رسانه ای و وقوع آن- نوع مخاطب- تاثیرات زود هنگام یا فرسایشی طولانی مدت)
زمان وقوع بحران و شرایط زمانی موجود ( تهاجم رسانه ای در زمان ثبات سیاسی ، اقتصادی ، نظامی یک ایدئولوژی صورت گرفته یا در شرایط بحرانی آن – بررسی تقویم تاریخی سیاسی )
تصمیم گیری نهایی در زمینه نوع واکنش منطقی در مقابل بحران نرم (نژادشلماتی ، روشن، 1388)
  • ۹۳/۰۸/۲۷
  • ۳۹۴ نمایش
  • محمد صادق کریمی

بحران

جدایی

رسانه

مدیریت بحران

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی